ADOPTIE
Adoptie is voor een kind een scheiding van een eerdere wereld en een kennismaking met een nieuwe. Adoptie ouders kiezen bewust om zich te verbinden met het kind en zetten zich hier maximaal voor in. Een kind wil zich van nature ook verbinden met vaste verzorgers. Toch blijven ervaringen uit de wereld van voor de adoptie soms te lang of terugkerend op de voorgrond staan. Ouders komen hier vaak pas na verloop van tijd achter. Het kind kan bij anderen bijvoorbeeld voorbeeldig gedrag laten zien, maar de wezenlijke aansluiting tussen kind en ouders komt niet echt op gang.
Ook kunnen normale faseproblemen (in bijvoorbeeld de puberteit) bij adoptie extremer zijn. Tussen ouders en kind is er dan wel sprake van een goede afstemming, maar de dynamiek van adoptie maakt bijvoorbeeld onderwerpen als identiteit, ruzies thuis en zelfstandig worden heftiger.
Adoptie gezinnen zijn gewoon en bijzonder. Het zijn gewone gezinnen, omdat er dezelfde problemen kunnen voorkomen als in andere gezinnen. Het zijn bijzondere gezinnen, omdat onder de “gewone problemen” een diepere laag kan liggen. Een diepere laag die komt uit de vorige wereld en uit het gegeven van adoptie.
Het verwarrende kan zijn dat de problemen er net zo uit zien als “gewone” problemen. Een “gewone” aanpak werkt dan niet of slechts tijdelijk. Je richten op de oorzaken van de problemen en hier een oplossing voor zoeken leidt tot een nieuw evenwicht waar zowel het kind, de jongere als de rest van het gezin mee verder kan.
De behandeling kan worden gedaan via bijvoorbeeld ouderbegeleiding, differentiatie & fasetherapie, speltherapie en EMDR. Bij jongeren en volwassenen kan coaching of therapie en basistherapie en EMDR worden gedaan. Soms starten we met een psychologisch onderzoek.